Buiten in de kou, goed ingepakt. Een mooi wit landschap. Overal spelende kinderen en volwassenen. Sneeuwpoppen rijzen omhoog, sneeuwballen vliegen rond je oren. Op ieder dichtgevroren stukje water mensen die schaatsen. Nat thuiskomen van het spelen en je opwarmen aan een heerlijk warme kop chocomelk. Lichtjes branden speels mee. Overal versiering en lichtjes, kinderen spelend, jengelend en vooral ook wel genietend van het witte beeld. De mooie jurk of kleding die weer boven komt, wat je aandoet tijdens het gezellig samenzijn met familie.
Een beeld wat me, zo begin oktober, ineens inkomt. Natuurlijk vergeet ik niet de files, de spiegelgladde wegen, de ontspoorde of niet rijdende treinen i.v.m. ijzel, de valpartijen, ongelukken en alle ellende die ermee gepaard gaat. Maar, die overheerlijke wintertijd.. Kan niet snel genoeg komen, maar dan wel weer snel weggaan he? Dan mag de zon weer schijnen om weer bij te kleuren!

Oktober

Alweer een paar maanden geleden, mijn laatste blog geplaatst. Zo te zien ga ik mijn doel niet volhouden. Maar toch ga ik opnieuw beginnen. Maar dan uitgerekend en al!
Hierover later meer.

Wat ik wil..

Een kus, dat is alles wat ik vraag

Jouw armen om me heen, meer heb ik niet nodig

Een knuffel, je liefdevolle blikken, dat is wat ik wil

Leven zonder jou, leven zonder lucht

Een aanraking, een zoen of juist het er zijn

Samen lachen, samen huilen

Samen ondernemen

Een knuffel, kus, armen om me heen,

 mijn hoofd op je borstkas

Meer heb ik niet nodig

Wanneer heb je door dat ik je wil?
Hoeveel hints, hoe vaak moet ik nog in je armen liggen

Voordat je snapt dat ik van je houd?

Samen opbouwen, dat  waaraan we begonnen zijn.

Had mijn hart maar wat meer verstand

Mijn hart, als ik doe wat mijn hart mij ingeeft, word ik afgerekend.  
Doe ik wat mijn verstand mij ingeeft, gaat het goed of ga ik dan tegen mijn gevoel in.

Soms wilde ik, dat mijn hart kon nadenken. Nadenken over de gevolgen, de risico’s en alles wat erbij komt kijken. Helaas, pindakaas, mijn hart wilt niet nadenken, mijn hart wilt kloppen en leven.

Mijn verstand daarentegen denkt na. Over alles, de leuke dingen, niet-leuke dingen, verwachtingen en gevolgen. Mijn verstand kent geen gevoel. Nee, mijn verstand is heel rationeel. Mijn verstand denkt na over de logica van het leven.

Samenwerking? Die twee, als het zou kunnen? Voor nu, nog niet. Verstand drijft zijn zin door en hart voelt zich niet begrepen. Hart trekt zich terug en ik ga voor het verstand of hart drijft zijn zin door en verstand is boos. Verstand luistert niet meer en ik ga voor het hart.

1 ding weet ik wel: Ze geloven allebei in het leven!

Tijd

Zomaar een dag voorbij gegaan en ik heb me nu al niet aan mijn uitdaging gehouden.
De tijd, die verdomde tijd, soms zou ik willen dat er meer als 24 uur in een dag zaten. Meer tijd in een dag betekent namelijk ook meer tijd om dingen te doen.
Tijd, een ongrijpbaar begrip. Het staat vast, 24 uur per dag, 7 dagen per week, 365 dagen per jaar.  Toch is tijd niet geheel vast. Wat doe je ermee? Hoe ga je er mee om? Wat doe je met de tijd die jou gegeven is? Ga je vliegen en leven? Of ga je in een keurslijf zitten? Doe jij echt wat jij wilt?

Tijd, voor sommigen een geschenk, voor anderen een hel

Eerste bericht

Iedere dag  100 tot 150 woorden schrijven. Letters, spaties en leestekens. Samen zullen zij deze blog vormen. Leuke, informatieve, het-gewoon-even-hélemaal-zat zijn of Ik-spring-een-gat-in-de-lucht momenten. Berichten over mannen, sex, lichamelijke onzekerheden, verzonnen verhalen of gebaseerd op.

Een simpele zin, die voor de een zo normaal is, kan voor een ander zo ontzettend veel betekenen. Woorden die jou, keer op keer, raken, doen een ander niks.

Vastigheid ken ik niet, deze blog evenmin. Elke dag 1 bericht, maximaal 150 woorden, minimaal 100 woorden. Dat zijn de regels. Ook geen terughoudendheid of nette woorden. Daar ben ik niet zo van.
Woorden gaan leven, woorden gaan spelen. Woorden die een eigen leven leiden, met de eigen ups en downs.
Wat gaat deze blog mij brengen? Een hoop lezers en volgers. Een hoop teksten en een hoop minder papier. Of zal de inspiratie mij altijd blijven volgen?

Lieve lezers, slaap lekker en tot morgen!