Herinneringen

Eens in de zoveel tijd word ik herinnert aan vroeger. Een liedje, een gerecht wat m'n oma altijd maakte, foto-albums. Vandaag was het anders. Door een simpel bijgerecht ging ik weer even terug naar de tijd dat ik logeerde bij mijn oma en opa. Ik zag me weer zitten als klein meisje tegenover opa in de keuken. Oma met haar keukenschort om. Op tafel de pannen met eten en ieder een bord voor zich.
Nakletsen over een leuke dag en fantaseren wat we de komende dagen nog gingen doen.

's Avonds na het eten helpen met de afwas om daarna allemaal even uit te rusten.
Thee (of koffie) met een koekje samen met het 8-uurjournaal. 

Per toeval kwam ik terecht bij dit nummer: 

http://www.youtube.com/watch?v=uKSmskT3fPQ

Weer ging ik terug, maar nu niet 's avonds aan tafel, maar overdag. Als we thuisbleven.
In de keuken stond dan altijd de radio aan. De radio stond op Radio10 Gold. Oma rommelde wat in huis, opa was buitenshuis bezig. Of opa en ik liepen door het bos. Met de grote hond. Een glas limonade staat al klaar als we binnenkomen. Moe van de lange wandeling, moe van het werken in de tuin. 

Een foto die ik per toeval tegenkom brengt me naar een herinnering iets minder lang geleden. 

Een geweldige tijd die ik gehad heb in het mooie Afrika, veel te kort, maar zo indrukwekkend. 

Na al deze mooie herinneringen, kijk ik om me heen. Opa en oma zijn er niet meer.

Niet meer wandelen door het mooie bos van mijn herinneringen, geen gesprekken meer aan tafel, de reis naar Afrika is ook alweer 6 jaar geleden.
De tijd gaat verder, maar deze mooie herinneringen zal ik niet meer vergeten.

Help!

Is het verkeerd om hulp te vragen, als je het niet meer alleen kan?

Als je je zo slecht voelt, dat het een enorme berg lijkt om aan te beginnen.

Als je weet dat je toch naar beneden zult vallen, waarom zou je dan beginnen?

Als je niet meer weet hoe je moet leven?

Geen weg meer terug is, maar de weg vooruit er ook niet lijkt te zijn?

Is het verkeerd om te vragen, pak alsjeblieft mijn hand?

Til me op, zet me recht en loop met me mee, want dit, dit kan ik echt niet meer alleen?

Geef me een knuffel, meer heb ik niet nodig.

Steun, ondersteun en help me wanneer ik het nodig heb

Probeer me te snappen, ookal snap je me totaal niet.

Is het dan verkeerd om hulp te vragen?

Sommige dingen kun je echt niet alleen

Oorlog

Het is vandaag ruim een maand na de dodenherdenking en na het vieren van onze vrijheid. Het leven gaat gewoon door.

2 minuten stilte. 2 minuten de doden herdenken die gesneuveld zijn in oorlogen. In eerste instantie de Tweede Wereldoorlog. Nu ook de diverse oorlogen die er gevoerd zijn.
Het raakt in vergetenheid. De grote oorlog, de oorlog die Nederland zo diep geraakt heeft.
Her en der blijven herinneringen doorgegeven worden. Het doet pijn om te merken dat het zo lang geleden is. Dat er, op wat oude verhalen na, vrij weinig mee gedaan wordt.

Paar jaar geleden was ik in Normandië, daar werd het uitgebreid gevierd. Ook in Oradour sur Glane, waar het oude dorp nog precies zo staat als het is achtergelaten door de Duitsers. Beschoten, gebombardeerd, de pijn is te voelen.

Doet het niks meer met ons? De gewonden en doden die dagelijks vallen onder het mom van strijden voor vrijheid? Is het allemaal ver van ons bed show geworden? Niet realistisch, want in Nederland gebeurt het toch niet? Of is het weggestopt? De angst die onze grootouders kende, het moeten verstoppen, leven onder een dictator. Weggestopt onder onze lach van alle dag?
Ik zou niet graag onder een dictator willen leven, net zo min als ik in een oorlog wil vertoeven.
Maar wat mij raakt is het besef. Het besef dat het alweer 60 jaar geleden is, de heropbouw van Nederland goed gelukt is. Maar een verkeerde beweging en het is weer terug.
Oorlog