Oorlog

Het is vandaag ruim een maand na de dodenherdenking en na het vieren van onze vrijheid. Het leven gaat gewoon door.

2 minuten stilte. 2 minuten de doden herdenken die gesneuveld zijn in oorlogen. In eerste instantie de Tweede Wereldoorlog. Nu ook de diverse oorlogen die er gevoerd zijn.
Het raakt in vergetenheid. De grote oorlog, de oorlog die Nederland zo diep geraakt heeft.
Her en der blijven herinneringen doorgegeven worden. Het doet pijn om te merken dat het zo lang geleden is. Dat er, op wat oude verhalen na, vrij weinig mee gedaan wordt.

Paar jaar geleden was ik in Normandië, daar werd het uitgebreid gevierd. Ook in Oradour sur Glane, waar het oude dorp nog precies zo staat als het is achtergelaten door de Duitsers. Beschoten, gebombardeerd, de pijn is te voelen.

Doet het niks meer met ons? De gewonden en doden die dagelijks vallen onder het mom van strijden voor vrijheid? Is het allemaal ver van ons bed show geworden? Niet realistisch, want in Nederland gebeurt het toch niet? Of is het weggestopt? De angst die onze grootouders kende, het moeten verstoppen, leven onder een dictator. Weggestopt onder onze lach van alle dag?
Ik zou niet graag onder een dictator willen leven, net zo min als ik in een oorlog wil vertoeven.
Maar wat mij raakt is het besef. Het besef dat het alweer 60 jaar geleden is, de heropbouw van Nederland goed gelukt is. Maar een verkeerde beweging en het is weer terug.
Oorlog