Een kind?

Ik hou ervan om in de plassen te springen

Door de regen te dansen

In het zonlicht te poseren

In bomen te klimmen

Me nergens zorgen over te maken

Ruzie te maken met m’n vriendjes

En hen daarna uit te nodigen op mijn feestje

Geen idee te hebben van plaats of tijd

Geen idee te hebben van wat ik later nog moet doen

Te rennen, te dollen en gek te doen

Te genieten van de zonnestralen op m’n gezicht

Te doen alsof ik iets ben wat ik niet kan worden

Ik hou ervan om soms kind te zijn

Een knuffel te krijgen als je die nodig hebt

Een huilbui niet te hoeven schuiven op hormonen

Nog te genieten van de momenten met opa’s en oma’s

Te lachen om stomme dingen

Lieveheersbeestjes te kunnen vangen

Te kunnen verzorgen

Me kunnen verwonderen om gekke dingen

Stiekem ben ik nog een klein kind.

Jaren 90-muziek

Terug naar het verleden. Meeswingend en meezingend op de tracks van vroeger. Zonder enige gene luisteren naar Take That, Backstreet Boys en Boyzone. Meedansen op F!ve, Spice Girls. Dan heb je nog het onvergetelijke deuntje van Gigi Di Agostino, iedere keer succes gegarandeerd. Je durft er niet voor uit te komen, maar stiekem geniet je van de liedjes als je ze hoort op de radio. Momenteel is de top 500 uit de jaren ’90 bezig op een Q-music.  Ondanks dat ik te jong ben om (vooral) de begin jaren bewust te hebben meegemaakt, roept de lijst heel veel herinneringen op. Nummers die je niet kent van titel/artiest, maar dan weer wel kan meezingen. Teksten die je vroeger compleet verkeerd meezong, blijkt nu. Liedjes waar je vroeger dansjes op bedacht, om ze in de klas voor te doen. Pasjes die je eeuwig bijblijven.

Net te jong om de jaren ’90 bewust te hebben meegemaakt, maar liedjes uit die tijd ken ik wel. Ik heb zelfs cd’s van de Backstreet Boys , Take That, Britney Spears en nog een aantal andere artiesten uit die tijd. En ja, ik zing ze ook nog steeds allemaal mee..

Actualiteit, busongeluk

Sommige nieuwsberichten grijpen naar je keel. Bij mij meestal als het kinderen of dieren betreft.

Zo ook vanochtend. 28 doden bij een ongeval met een bus. Op zich een nieuwsbericht waar je inderdaad van schrikt, waar je het fijne van wilt weten. De klap komt pas als je hoort en leest wat er gebeurd is. Ook als je hoort dat 22 doden kinderen zijn. Kinderen met nog een heel leven voor zich.

Je denkt aan de ouders, die in vol vertrouwen hun kind op ski-reis stuurden. Een leuke trip, weg uit de dagelijkse beslommeringen. Het was op weg naar huis, eindelijk weer bij papa en mama. En dan? Een klap, een rondje en dat was het dan. 22 jonge levens in een enkele seconden weggevaagd, 6 al wat oudere levens meegenomen. Wat ga je als ouder door een hel, in het vliegtuig stappend en niet wetend of jouw kind nog leeft of dat je kind dood is.

Het geloof dat jouw kind een van de 24 is die nog leeft. Wat je met de andere 46 paar ouders mee hoopt. Een kans van bijna 40% dat jouw kind nog leeft. Een laatste strohalm is aangereikt.
De hoop waarmee afgereist wordt naar Zwitserland. De liefde waarmee iedereen je nu overstelpt. Niks doet het er toe. Je wilt naar je kind, dood of levend. Er zijn, er staan en weten dat alles goed blijkt te zijn. Een kleine laatste strohalm, daar putten de ouders nu hoop uit.

In een schril contrast blijken alle andere nieuwsberichten ineens te worden. Over een vrouw die ontzettend veel geld heeft geinvesteerd om op haar idool te lijken, de jongen van 17, een toptalent bij Feyenoord, die werk belangrijker vindt dan een carrière in de voetbal, alles valt in het niet.

5 maanden en 4 dagen

Wat zag de tijd er toen anders uit. Nog een lange herfst en winter tegemoet. Nu, begin maart, begint de zon voorzichtig door de wolken heen te breken. Her en der komen de krokusjes al boven de grond uit.
Na een donkere tijd, wordt het langzamer licht.

Terassentijd, gezellig samenzijn met vrienden en genieten van het leven.
Laat de zon, zomer en rose maar komen :-)