Actualiteit, busongeluk

Sommige nieuwsberichten grijpen naar je keel. Bij mij meestal als het kinderen of dieren betreft.

Zo ook vanochtend. 28 doden bij een ongeval met een bus. Op zich een nieuwsbericht waar je inderdaad van schrikt, waar je het fijne van wilt weten. De klap komt pas als je hoort en leest wat er gebeurd is. Ook als je hoort dat 22 doden kinderen zijn. Kinderen met nog een heel leven voor zich.

Je denkt aan de ouders, die in vol vertrouwen hun kind op ski-reis stuurden. Een leuke trip, weg uit de dagelijkse beslommeringen. Het was op weg naar huis, eindelijk weer bij papa en mama. En dan? Een klap, een rondje en dat was het dan. 22 jonge levens in een enkele seconden weggevaagd, 6 al wat oudere levens meegenomen. Wat ga je als ouder door een hel, in het vliegtuig stappend en niet wetend of jouw kind nog leeft of dat je kind dood is.

Het geloof dat jouw kind een van de 24 is die nog leeft. Wat je met de andere 46 paar ouders mee hoopt. Een kans van bijna 40% dat jouw kind nog leeft. Een laatste strohalm is aangereikt.
De hoop waarmee afgereist wordt naar Zwitserland. De liefde waarmee iedereen je nu overstelpt. Niks doet het er toe. Je wilt naar je kind, dood of levend. Er zijn, er staan en weten dat alles goed blijkt te zijn. Een kleine laatste strohalm, daar putten de ouders nu hoop uit.

In een schril contrast blijken alle andere nieuwsberichten ineens te worden. Over een vrouw die ontzettend veel geld heeft geinvesteerd om op haar idool te lijken, de jongen van 17, een toptalent bij Feyenoord, die werk belangrijker vindt dan een carrière in de voetbal, alles valt in het niet.