Herinneringen

Eens in de zoveel tijd word ik herinnert aan vroeger. Een liedje, een gerecht wat m'n oma altijd maakte, foto-albums. Vandaag was het anders. Door een simpel bijgerecht ging ik weer even terug naar de tijd dat ik logeerde bij mijn oma en opa. Ik zag me weer zitten als klein meisje tegenover opa in de keuken. Oma met haar keukenschort om. Op tafel de pannen met eten en ieder een bord voor zich.
Nakletsen over een leuke dag en fantaseren wat we de komende dagen nog gingen doen.

's Avonds na het eten helpen met de afwas om daarna allemaal even uit te rusten.
Thee (of koffie) met een koekje samen met het 8-uurjournaal. 

Per toeval kwam ik terecht bij dit nummer: 

http://www.youtube.com/watch?v=uKSmskT3fPQ

Weer ging ik terug, maar nu niet 's avonds aan tafel, maar overdag. Als we thuisbleven.
In de keuken stond dan altijd de radio aan. De radio stond op Radio10 Gold. Oma rommelde wat in huis, opa was buitenshuis bezig. Of opa en ik liepen door het bos. Met de grote hond. Een glas limonade staat al klaar als we binnenkomen. Moe van de lange wandeling, moe van het werken in de tuin. 

Een foto die ik per toeval tegenkom brengt me naar een herinnering iets minder lang geleden. 

Een geweldige tijd die ik gehad heb in het mooie Afrika, veel te kort, maar zo indrukwekkend. 

Na al deze mooie herinneringen, kijk ik om me heen. Opa en oma zijn er niet meer.

Niet meer wandelen door het mooie bos van mijn herinneringen, geen gesprekken meer aan tafel, de reis naar Afrika is ook alweer 6 jaar geleden.
De tijd gaat verder, maar deze mooie herinneringen zal ik niet meer vergeten.

Help!

Is het verkeerd om hulp te vragen, als je het niet meer alleen kan?

Als je je zo slecht voelt, dat het een enorme berg lijkt om aan te beginnen.

Als je weet dat je toch naar beneden zult vallen, waarom zou je dan beginnen?

Als je niet meer weet hoe je moet leven?

Geen weg meer terug is, maar de weg vooruit er ook niet lijkt te zijn?

Is het verkeerd om te vragen, pak alsjeblieft mijn hand?

Til me op, zet me recht en loop met me mee, want dit, dit kan ik echt niet meer alleen?

Geef me een knuffel, meer heb ik niet nodig.

Steun, ondersteun en help me wanneer ik het nodig heb

Probeer me te snappen, ookal snap je me totaal niet.

Is het dan verkeerd om hulp te vragen?

Sommige dingen kun je echt niet alleen

Oorlog

Het is vandaag ruim een maand na de dodenherdenking en na het vieren van onze vrijheid. Het leven gaat gewoon door.

2 minuten stilte. 2 minuten de doden herdenken die gesneuveld zijn in oorlogen. In eerste instantie de Tweede Wereldoorlog. Nu ook de diverse oorlogen die er gevoerd zijn.
Het raakt in vergetenheid. De grote oorlog, de oorlog die Nederland zo diep geraakt heeft.
Her en der blijven herinneringen doorgegeven worden. Het doet pijn om te merken dat het zo lang geleden is. Dat er, op wat oude verhalen na, vrij weinig mee gedaan wordt.

Paar jaar geleden was ik in Normandië, daar werd het uitgebreid gevierd. Ook in Oradour sur Glane, waar het oude dorp nog precies zo staat als het is achtergelaten door de Duitsers. Beschoten, gebombardeerd, de pijn is te voelen.

Doet het niks meer met ons? De gewonden en doden die dagelijks vallen onder het mom van strijden voor vrijheid? Is het allemaal ver van ons bed show geworden? Niet realistisch, want in Nederland gebeurt het toch niet? Of is het weggestopt? De angst die onze grootouders kende, het moeten verstoppen, leven onder een dictator. Weggestopt onder onze lach van alle dag?
Ik zou niet graag onder een dictator willen leven, net zo min als ik in een oorlog wil vertoeven.
Maar wat mij raakt is het besef. Het besef dat het alweer 60 jaar geleden is, de heropbouw van Nederland goed gelukt is. Maar een verkeerde beweging en het is weer terug.
Oorlog

Wie ben ik?

Ergens in mij zit ze verstopt, de échte mij.
Diegene die staat voor wat ze is en niet makkelijk over zich heen laat lopen.
De flirt, de spontane, vol met ideeën en creatieve uitspattingen.
Degene die zich niet schaamt voor de muziek waar ze van houdt,
keihard meezingt met haar favoriete nummers.

Gezellig keuvelend over normale dingen,
niet nadenkend over wat er allemaal al mis is gegaan of mis zou moeten gaan.
Met vertrouwen in de toekomst, mooie herinneringen aan het verleden.
Die persoon zit ergens in mij verstopt.

Jammer genoeg is ze goed in verstoppertje,
laat ze af en toe een stukje zien.
Ik moet nog veel leren en achter bepaalde dingen komen.
Maar ooit ben ik die vrouw of dat meisje,

Tot dan, probeer ik er achter te komen waarom ze zich verstopt.
probeer ik al wat dingetjes los te laten en te genieten van ieder moment.

Liefde

Een relatie die over is, kapot gegaan door de tand des tijds
Gebroken door verkeerde keuzes
Zonder de ander verder te moeten
Pijn en machteloosheid

Liefde

Blijven zoeken naar iets wat je wilt, 
Op jacht naar die ene. 
Iemand die luistert, voor je klaar staat en vooral die weet wat je nodig hebt en wilt. 
Je hebt het idee dat je het nooit zult vinden. 
Totdat je op een dag, jezelf realiseert dat je diegene al gevonden hebt! 
Hij liep niet rond in het bos of op het strand. Ook niet in het winkelcentrum waar je altijd boodschappen doet. 
Evenmin dat hij rondliep als je uitging, en op school zag je m niet. 
Nee, hij stond naast je, achter je, probeerde je te bereiken. 
Je duwde hem alleen maar van je af. 
Maakte de fout door te denken dat hij niet zou luisteren, niet bereid zou zijn om voor je klaar staat en om te leren wat je nodig hebt en wil. 
Je vindt hem niet zomaar, zolang je hem nog niet gevonden hebt, blijf je hem zoeken, maar , hij is dichterbij dan je denk

Opruimen

Ik ben een chaoot en vergeet veel.
Dubbele afspraken zijn bij mij eerder regel dan uitzondering.
Ik heb een agenda en wat ben ik blij met dat ding, als ik er dan wat mee zou doen.
De belangrijkste afspraken van een jaar staan er in, en ook mijn werktijden.
Maar de andere afspraken niet.

Daarnaast kan ik slecht stil zitten, heb ik 0,0 concentratie als ik het niet interessant vind en kan ik goed rotzooi maken. Oh, en dan vergeet ik nog, dat ik behoorlijk blond uit de hoek kan komen. Verkeerde opmerkingen, grof in de mond en lompe acties. Ja, dat ben ik.

Momenteel ben ik mijn kamer aan het opruimen, vraag ik me af waarom ik niet eerder begonnen ben, of waarom ik het zover heb laten komen.
Heel simpel, ik ben ook van het gemak. Stap het liefst zo in bed, er weer uit én ik kan nu alles vinden. Dat is het belangrijkste, ik weet waar alles ligt.
Toch maar de stap genomen om op te ruimen, ik wil namelijk een gezellige kamer hebben en geen puinhoop.

Maar ik ben volwassen en toch een kindje, ik wil knutselen en kleuren en vooral normaal doen.

Oh, had ik al gezegd dat ik en hak op de takker ben? Nee? Bij deze, ik spring van de hak op de tak. En toch probeer ik er iets van te maken.
Ik doe m'n best, meer kan ik niet doen.

Chaotisch, druk en rustig tegelijk :-).

Lieve opa

Het is alweer bijna een half jaar geleden.
Een half jaar voorbij.
Zonder jou, zonder opa en oma.
Zonder de telefoontjes.

Ze zeggen dat het slijt, dat het makkelijker wordt.
Je went eraan.
Het feit dat je niet meer zomaar op bezoek kan komen.
Het feit dat het gewoonweg niet meer gaat.

Onverwachts was je weg. Voor jou was het goed.
Zo is het een klein, ietsiepietsie beetje, goed voor mij.
Pijn doet het nog wel.
Iedere gedachte aan jou.

Herinneringen vergeet je nooit, en opa, ik zal ze niet meer vergeten.

Mannen

Nietsvermoedend surf ik rond over het internet. Een van m'n favo sites kan ik daarbij niet vergeten.
Een titel met De Meest Sexy Acteurs kan ik natuurlijk niet overslaan.
Beter had ik het artikel niet geopend en nog beter was dat ik het niet gezien had.

Rustig begin ik te lezen en het klinkt allemaal heel goed. Tot de eerste foto. Even verval ik weer in de jongere mij. Wat een hottie. En die ogen. Om in te verdrinken. Ik wil nu iedere film met hem erin zien.

Een stuk tekst over in welke films hij speelt, wat hij nog meer gedaan heeft en hoe hij beroemd is geworden. Vervolgens weer een mooie man en zo gaat het vijf keer door.
Inmiddels (er staan ook wat oudere mannen in) mis ik er toch wel een aantal, want ik geef toe, Brad Pitt en Johnny Depp zijn leuk om naar te kijken, maar waar is Gerard Butler? Orlando Bloom?

Dan maar doorlinken naar de top10. Gerard Butler is inmiddels al gevonden op nummer 8. Orlando Bloom staat niet in de lijst, maar een aantal andere, niet verkeerde, mannen wel.

Wat is dat nou met acteurs die het uiterlijk hebben van een God? Een mooie, gespierde buik hebben en mooie ogen? Waarom zijn dat de mannen waar je bij wegzwijmeld? En waarom lopen zulke mannen dan weer niet in de stad rond?
Overigens hebben wij niet te klagen, mannen zat. Genoegen nemen met een knappe, Nederlandse man, en zwijmelen bij deze hunks.

Maar die ogen, van Bradley Cooper.. Om in te verdrinken.

Perfecte leven?

Het perfecte leven bestaat niet, zelfs niet in je meest perfecte dromen. In je perfecte dromen, waarin alles perfect op elkaar is afgestemd mist ook wel eens wat.
Toch verlangen we naar het perfecte leven, de perfecte kledingmaat, het perfecte vriendje of vriendinnetje.
Vaak nemen we dan genoegen met of gaan we obsessief om met onze ideaalbeelden. Crashdiëten, operaties, impulsieve keuzes, het hoort allemaal bij het leven. Later kijk je terug en denk je bij jezelf, hoe kon ik die beslissing nemen?
Soms krijg je er spijt van, maar je leert van je fouten.
Realistisch kijken, nadenken over keuzes en hoe met een tegenslag om te gaan, leer je in je latere leven.. Wat uiteindelijk ben je wijzer dan je was,
http://www.youtube.com/watch?v=QIJntB1R0F4

Een simpel geurtje

De zoete geur van een vroege lentemorgen maakt dat ik weer terugdenk aan een paar jaar terug.
De tijd dat we met de auto op vakantie gingen en tegen 11 uur ’s  avonds wegreden. Rond 5 uur stopten we dan vaak voor een bak koffie, we waren toen al in Frankrijk. Die geur, doet me altijd aan vakantie denken.

Als ik de zachte kou voel, weet ik het zeker. Ik wil een keer met de auto naar of door Frankrijk, Spanje, Portugal en Italië. Rijden met een reisgenoot. Plekken zien van de landen waar je als toerist niet zo snel komt. Een soort van roadtrip door het  Middellands Zee gebied. ’s Ochtends de zee zien verschijnen achter een heuvel, ’s middags een Latte drinken in een steegje in het stadje en ’s avonds lekker eten. Radio aan, genieten van de plekken en tot rust komen.

Daar tegenover staat mijn drang om naar verre landen te gaan, het avontuur tegemoet. Langere tijd naar Australië of een land in Azië, maar Zuid-Amerika mag ook.

Juist, ik weet niet waar ik naar toe wil, maar de wereld ontdekken, dat weet ik zeker.

Alleen, wie gaat er met mij mee? Mee, deze uitdagende avonturen aan?

Een kind?

Ik hou ervan om in de plassen te springen

Door de regen te dansen

In het zonlicht te poseren

In bomen te klimmen

Me nergens zorgen over te maken

Ruzie te maken met m’n vriendjes

En hen daarna uit te nodigen op mijn feestje

Geen idee te hebben van plaats of tijd

Geen idee te hebben van wat ik later nog moet doen

Te rennen, te dollen en gek te doen

Te genieten van de zonnestralen op m’n gezicht

Te doen alsof ik iets ben wat ik niet kan worden

Ik hou ervan om soms kind te zijn

Een knuffel te krijgen als je die nodig hebt

Een huilbui niet te hoeven schuiven op hormonen

Nog te genieten van de momenten met opa’s en oma’s

Te lachen om stomme dingen

Lieveheersbeestjes te kunnen vangen

Te kunnen verzorgen

Me kunnen verwonderen om gekke dingen

Stiekem ben ik nog een klein kind.

Jaren 90-muziek

Terug naar het verleden. Meeswingend en meezingend op de tracks van vroeger. Zonder enige gene luisteren naar Take That, Backstreet Boys en Boyzone. Meedansen op F!ve, Spice Girls. Dan heb je nog het onvergetelijke deuntje van Gigi Di Agostino, iedere keer succes gegarandeerd. Je durft er niet voor uit te komen, maar stiekem geniet je van de liedjes als je ze hoort op de radio. Momenteel is de top 500 uit de jaren ’90 bezig op een Q-music.  Ondanks dat ik te jong ben om (vooral) de begin jaren bewust te hebben meegemaakt, roept de lijst heel veel herinneringen op. Nummers die je niet kent van titel/artiest, maar dan weer wel kan meezingen. Teksten die je vroeger compleet verkeerd meezong, blijkt nu. Liedjes waar je vroeger dansjes op bedacht, om ze in de klas voor te doen. Pasjes die je eeuwig bijblijven.

Net te jong om de jaren ’90 bewust te hebben meegemaakt, maar liedjes uit die tijd ken ik wel. Ik heb zelfs cd’s van de Backstreet Boys , Take That, Britney Spears en nog een aantal andere artiesten uit die tijd. En ja, ik zing ze ook nog steeds allemaal mee..

Actualiteit, busongeluk

Sommige nieuwsberichten grijpen naar je keel. Bij mij meestal als het kinderen of dieren betreft.

Zo ook vanochtend. 28 doden bij een ongeval met een bus. Op zich een nieuwsbericht waar je inderdaad van schrikt, waar je het fijne van wilt weten. De klap komt pas als je hoort en leest wat er gebeurd is. Ook als je hoort dat 22 doden kinderen zijn. Kinderen met nog een heel leven voor zich.

Je denkt aan de ouders, die in vol vertrouwen hun kind op ski-reis stuurden. Een leuke trip, weg uit de dagelijkse beslommeringen. Het was op weg naar huis, eindelijk weer bij papa en mama. En dan? Een klap, een rondje en dat was het dan. 22 jonge levens in een enkele seconden weggevaagd, 6 al wat oudere levens meegenomen. Wat ga je als ouder door een hel, in het vliegtuig stappend en niet wetend of jouw kind nog leeft of dat je kind dood is.

Het geloof dat jouw kind een van de 24 is die nog leeft. Wat je met de andere 46 paar ouders mee hoopt. Een kans van bijna 40% dat jouw kind nog leeft. Een laatste strohalm is aangereikt.
De hoop waarmee afgereist wordt naar Zwitserland. De liefde waarmee iedereen je nu overstelpt. Niks doet het er toe. Je wilt naar je kind, dood of levend. Er zijn, er staan en weten dat alles goed blijkt te zijn. Een kleine laatste strohalm, daar putten de ouders nu hoop uit.

In een schril contrast blijken alle andere nieuwsberichten ineens te worden. Over een vrouw die ontzettend veel geld heeft geinvesteerd om op haar idool te lijken, de jongen van 17, een toptalent bij Feyenoord, die werk belangrijker vindt dan een carrière in de voetbal, alles valt in het niet.

5 maanden en 4 dagen

Wat zag de tijd er toen anders uit. Nog een lange herfst en winter tegemoet. Nu, begin maart, begint de zon voorzichtig door de wolken heen te breken. Her en der komen de krokusjes al boven de grond uit.
Na een donkere tijd, wordt het langzamer licht.

Terassentijd, gezellig samenzijn met vrienden en genieten van het leven.
Laat de zon, zomer en rose maar komen :-)